In Het wrede paradijs geeft Hylke Speerstra aan de hand van verhalen een beeld van de naoorlogse emigratiegolf. Veel landverhuizers vertrokken minimaal geïnformeerd en slecht voorbereid naar Noord-Amerika, Zuid-Amerika, Canada, Zuid-Afrika, Australië en Nieuw-Zeeland. Hylke Speerstra sprak met vooral Friese emigranten op alle continenten en tekende het verhaal op van hun vertrek en de gevolgen die dat voor hun leven kreeg. Vaak indringende verhalen die de lezer zullen raken; het afscheid van familie en dorp, de lange zeereis, het besef dat er geen weg meer terug was en de moeilijke eerste jaren in een onbekend land. Maar boven alles vertelt hij het verhaal van de heimwee. Heimwee dat zo sterk kan zijn dat je ’s nachts wakker schrikt van de geur van koffie die in Nederland wordt geschonken. Speerstra belicht ook de gevolgen van die emigratiegolf voor de achterblijvers. Want hele samenlevingen werden ontwricht. Zo veranderde het Noord-Friese dorp Tzummarum, waar een achtste van de bevolking wegtrok, in een gebroken dorp. Speerstra geeft dat treffend weer met een verhaal over de christelijke muziekvereniging ‘De bazuin’. “In een paar jaar verloor de fanfare zoveel bugels, trombones en baritons, dat hij tenslotte niet meer door het dorp durfde te marcheren. Zoals er stukken uit de akkoorden wegvielen, zo vielen er stukken weg uit de hele samenleving. De harmonie was weg.” Dit verhaal over Tzummarum vormt samen met de dertig opgetekende verhalen van emigranten een heerlijk leesbaar historisch document.